Video

2 Gusht 2008 - Ismail Beu, i njohur për dashamirësinë e tij ndaj Britanisë së Madhe, që ishte emëruar së fundi Vali i Tripolit, funksion i cili është i barasvlershëm edhe në mërgim, ishte zhdukur në mënyrë misterioze. Sipas një mesazhi të dhënë nga bordi i anijes “Fuad”, ai u nis të shtunën bashkë me kolonelin gjerman, Von Ruedgisch, që gjithashtu është duke shkuar në Tripoli për riorganizimin e punëve të mbrojtjes ushtarake atje. Kapiteni i anijes nuk ka marrë autorizimin perandorak të lundrojnë Ismail Beu dhe koloneli Von Ruedgrisch, që ndodheshin në port gjatë mbrëmjes. Më pas, Valiu i sapoemëruar ishte zhdukur dhe askush nuk dinte për praninë e tij gjëkundi. Ajo që besohej është se ai kishte pasur plan të arratisej me tre fëmijët e tij.

Çështja kishte shkaktuar një sensacion të madh tek Yildiz Kiosk, sepse udhëtimi i Ismail Beut është shumë më pak i rëndësishëm sesa ai i Mahmud Pashës, vëllait të ligjshëm të sulltanit. Kjo është konsideruar një tjetër shenjë e çështjeve shtetërore në Turqi.

Lajmi është botuar në “The New York Times” më 2 maj 1900

Ismail Qemali kalon me sukses arratisjen

Vapori egjiptian “Tewfik Rabbana”, me Ismail bej Qemalin, që ishte raportuar më 30 prill se ishte zhdukur në bordin e anijes në mënyrë misterioze, kaloi përmes Dardaneleve këtë mëngjes, pa pasur asnjë incident. Në momentin e fundit, Sulltani, përmes Redvan Pashës, u përpoq në mënyrë të pasuksesshme ta bindte Ismailin që të tërhiqte vendimin e tij për të ikur.

Lajmi është botuar në “The New York Times” më 4 maj 1900

Sulltani arreston dhe dëbon djalin e Ismail Qemalit

Korrespondenti i “The Times”-it në Kostandinopojë thotë se brenda 10 ditëve, rreth 70 turq janë denoncuar nga spiunët si armiq për regjimin aktual. Të gjithë ata ishin arrestuar. Mes tyre ishte edhe Mahmud Bej, djali i Osmail Qemalit.

Sulltani i ka dëbuar të 70 personat drejt Hodaida-s në Arabi.
Ambasadori britanik paraqiti një notë zyrtare të hënën te Porta e Lartë në lidhje me shkeljen e rregullave. Ambasadorë të tjerë paraqiten dje nota proteste në emër të vendeve të tyre përkatëse.

Ambasadori rus i tha Vezirit të Madh se shtetet e Maqedonisë dhe Armenisë janë turpi i qeverisë turke. Lajmi është botuar në "The New York Times" më 18 dhjetor 1901.

Ismail Qemali, besnik i Perandorisë Otomane, përplaset me Italinë

Gazeta amerikane sjell intervistën e Qemalit për “The Morning Post”
Mbrojtja që ai i bën regjimit të vjetër dhe akuzat ndaj xhonturqve

Ismail bej Qemali, tri herë guvernator i Tripolit nën regjimin hamidian (Abdul Hamid) dhe që nga ardhja në pushtet e turqve të rinj (xhonturqve), një kritik rebel i politikës së turqizmit së fundi ka qëndruar në Londër. Në bisedën me një përfaqësues të “The Morning Post”, Ismail Qemali hodhi poshtë me përzemërsi sugjerimin e udhëheqësve xhonturqë se shqiptarët janë pasiv në besnikërinë e tyre ndaj kauzës otomane.

Kritika për Italinë

“Si një otoman patriot, unë protestoj me gjithë zemër kundër sjelljes së qartë të Italisë. Ajo nuk është vetëm një fyerje e integritetit të Perandorisë Otomane, me të cilën Italia është një bashkëgarantuese në marrëveshjet e viteve 1856 dhe 1878, por përbën një kërcënim të lartë për ekzistencën e shumë shteteve dhe i trajton marrëveshjet ndërkombëtare thjesht si mbeturina prej letre. Sipas Artikullit 8 të marrëveshjes së vitit 1856, Italia pranoi bashkë me fuqitë e tjera nënshkruese se “nëse do të dalë ndonjë problem midis Portës së Lartë dhe çdo shteti tjetër të fuqive që kanë firmosur dokumentin, çdo keqkuptim, i cili mund të rrezikojë ekuilibrat e marrëdhënieve të tyre, Porta e Lartë dhe secila prej fuqive të tilla, më parë duhet të tërhiqen nga e drejta e përdorimit të forcës, duke i lejuar vetes të fusin palë të tjera ndërmjetësuese, si një mundësi për të shmangur zgjidhet ekstreme. Për më tepër, sipas Protokollit të Londrës, nënshkruar në vitin 1871, fuqitë e kishin mbështetur atë unanimisht, si një parim thelbësor të Ligjit të Kombeve që asnjë fuqi nuk mund të hedhë poshtë detyrimet që dalin nga marrëveshja, apo të modifikojë marrëveshjen përkohësisht, duke mos pranuar pëlqimin e palëve ndërmjetësuese që rrjedhin prej saj.

“Aspekti trishtues i çështjes në tërësi, në mendjen time, është se ky veprim nga ana e Italisë përcakton për të një pamje tërësisht tendencioze. Ylli i Italisë së Bashkuar doli gjatë luftës së Krimesë, kur ajo ishte bashkë me Francën dhe Anglinë, në mbrojtje të integritetit otoman dhe ajo arriti shkëlqimin e saj të madh në luftën e lavdishme për bashkimin e Italisë, e cila ishte e mjaftueshme që të deklarojë parimin e kombësisë. Opinioni im nuk është lëkundur asnjëherë në drejtim të kësaj; Fuqitë duhet të ndërhyjnë që të shmangin lëvizjet e fundit të Italisë dhe unë akoma mendoj se do të vijë dita kur ata do të pendohen nga realizimi i sanksionit të heshtur përmes ligjit të dhunës. Veçanërisht, Anglia ka interesa thelbësore për arsye të popullsisë së madhe muhamedane që ajo qeveris dhe nuk ka asnjë dyshim se të gjithë popujt myslimanë kanë qenë thellësisht të prekur nga ky akt i paqytetëruar i qeverisë së “civilizuar” perëndimore.

Shqiptarët, pro-otomanë

Sigurisht, unë mund ta them këtë: Shqiptarët myslimanë, pavarësisht shumë vuajtjeve të rënda të shkaktuara nga ata gjatë një apo dy viteve të fundit, nuk do të rrinë duke pritur nëse është e nevojshme për t’u ngritur dhe do të bien në llogoren e fundit për mbajtjen e perandorisë, nëse do të jetë e nevojshme.

“Por, nëse unë e ndiej aq fuqishëm sa çdo otoman tjetër, në drejtim të çdo sulmi të bërë ndaj Perandorisë, jam i verbër ta arsyetoj ngjarjen në tërësi. Unë jam aq i sigurt aq sa mund të jem, se qeveria turke nuk ka humbur besimin te popujt e saj, me gjithë veprimet e çmendura të xhonturqve, si dhe respekton dhe simpatizon Fuqitë e Mëdha dhe Italia kurrë nuk do të ëndërrojë tentativën për një goditje të tillë.