Video

Mora vesh për humbjen e të ndjerit Hiqmet Ndreu, një burr shumë i ndershëm, korrekt dhe dinjitoz, të cilin kam patur rast ta takoj në Tiranë, madje edhe ta intervistoj për gazetën “Rilindja”, kur botohej në Tiranë; shkrim, të cilin nuk e gjej dot.

Ky përfaqëues real i së djathtës shqiptare, karakterizohej nga një dashuri , dhimbje dhe dhënnie me shpirt pas cdo lloj arritjeje në tokën e të parëve të tij. Të këtillë idealistë të së djathtës shqiptare , s i i ndjeri Hiqmet apo i ndjerin tjetër Abaz Ermenji, më ka takuar rrallë të intervistoj në Tiranë; në atdhe, të cilin nuk kam patur forcë dot ta lë asnjëherë, sikurse shumë emigrantë të tjerë që, në këtë pikë, janë shumë më të fortë se sa unë.

Me këtë rast , po jap për botim një poezi që ia kam pas kushtuar të ndjerit – nuk e di në i ka pas rënë në dorë apo jo, por unë e kam të përfshirë në vëllimin tim me poezi , tregime dhe shqipërime titulluar “Kosova, e fejuara ime” I qoftë i lehtë dheu ku prehet.

FITIMTARI

Gazetarit Hiqmet Ndreu – Australi

“Mbylljani, pra, gojën
O t’ia mbyll me zjarr
Larg “Radio Merlburnit”
Gëbelsi shqiptar!”
Cirret UDB ja
Dhe mbi Hiqmet Ndreun
Sulet si rrufeja!
“Zoti direktor!
O rreptë ndëshko
O do kemi punë!”
Pan Heleniko.
Dhe si gjarpëri hidhet…
Por Ndreut të Dibrës
Qerpiku s’i dridhet!
“More, sa t’paguajnë?
Kjo…s’do kallauz
Sa milionë, fol!?”
Ndreu e përbuz:
“Ti s’e njeh Atdheun
ti njeh vec dollarë
Nuk e njeh Shqipërinë
As i njeh shqiptarët!”
Dhe vetullat ngrë
Hiqmet Ndreu idhnak:
“Për Shqipërinë time
këtë cast jap gjak!”
Krimet u shpalos
Grekërve e serbëve
Si me motroloz
Edhe bucet shqip
E s’i tutet frikës
Hiqmet Ndreu i Dibrës…

Nga vëllimi “Kosovë, e fejuara ime”