Video

nga Albert Zholi

27 Korrik 2008 - Është 21 vjeç dhe studion për shkenca politike dhe marrëdhënie ndërkombëtare në universitetin e Barit. Jeton në këtë qytet prej dhjetë vjetësh dhe ëndrra e tij më e madhe është të kthehet në Shqipëri pas një eksperience në shoqatat humanitare që ndihmojnë botën e tretë. Arbri djali që fitoi edicionin e parë të “Big Brotherit” është modeli i djalit të mirë, një model që duhet të ndiqet nga gjithë të rinjtë shqiptarë në çdo cep të botës….

Si kanë qenë ditët pas “Big brodherit”?

Të mbushura me shumë takime dhe me miq rreth e rrotull. Vazhdoj të takohem me njerëz të shumtë që më buzëqeshin, më përshëndesin.

Tashmë e ke një ide se pse jeni vlerësuar më shumë nga njerëzit në “Big Brother”? Çfarë ju ka bërë përshtypje më shumë nga ju?

Të gjithë banorët aty kanë pasur të veçantat e tyre, anët pozitive dhe ato negativet. Personalisht dhe unë kam pasur të mirat dhe të këqijat e mia brenda shtëpisë. Po të flasim për të mirat besoj se kanë parë tek unë një komunikim etik, në raportet me të tjerët, dhe unë jam munduar gjithnjë që brenda etikës të bashkëbisedoj dhe bashkëpunoj dhe me konkurentët e tjerë. Fundi i fundit kjo ishte sfida dhe për mua. A do arrija unë të bashkëbisedoja dhe të kisha komunikim me 17 banorë të tjerë që nuk i njihja dhe që ndoshta është shumë e lehtë që në jetën reale kur se pëlqen një njeri të mos e takosh më. Pra sfida ishte kjo, që në një ambient të izoluar të arrije të kishe komunikim m njerëz shumë të ndryshëm nga ty. Këtë doja të arrija dhe të gjëja gjuhën e komunikimit me këta njerëz dhe mbas 100ditësh kam marrë shumë nga ata njerëz dhe shpresoj të kem lënë dicka tek ato.

Shumë e mençur mënyra se si jeni sjellë me banorët e tjerë, i vije gjithnjë në përballje, i vlerësoje gjithë njohuritë që kishin dhe më pas i sulmoje duke shprehur gjithë bagazhin dhe kulturën tënde. Ka ndikuar ndoshta ky fakt?

Kam pasur gjithnjë dëshirë për të mësuar gjithçka jo vetëm nga fusha ime. Do isha i limituar të njihja vetëm aty njohuri. Më pëlqen që nga gjithçka që më rrethon të marrë njohuri, sado minimale të jenë. Dhe aty në atë vend ku rrinim 24 ore e vetmja mundësi për ta bërë këtë ishte të bashkëbisedoje me persona të tjerë dhe të merrja diëka më shumë nga ato ëka ata dinin dhe kishin mësuar. Pra kjo ishte vetëm një mënyrë bashkëbisedimi me banorët e tjerë për të marrë diçka nga ata.

Dhe çfarë morët?

Gjithësecili nga banorët ka patur dy anë dhe unë jam një tip që të shoh të mirat e njerëzve, pra anët pozitive dhe t’i bëj për vete dhe anët negative t’i njoh që mos i përdor me njerëzit e tjerë.

Tashmë që ke dalë nga “Big Brother” u shpreh se të ndalojnë njerëzit në rrugë që të përshëndesin dhe ta falenderojnë. E prisje këtë gjë kur ishe brenda?

Ishte “Big Brother” i parë, ishte një format i parealizuar ndonjëherë në Shqipëri dhe ne ishim të izoluar dhe atje nuk e perceptonim dot se sa shikoheshin, si shikohesim jashtë. Vetëm kur ne pamë se ëfarë po bëhej jashtë u çuditëm. Mendoja se do më prisnin vetëm dy-tre të afërm, ndërkohë që ishin me qindra njerëz. Gjëja më e veçantë e këtij popullariteti janë fëmijët. Takoj shumë fëmijë nëpër rrugë që më përshëndesin, që kanë parë programin dhe që në njëfarë mënyre adhurojnë dhe konkurentët. Po ta denim që kishim pasur këtë lloj audience tek fëmijët do kishim qenë dhe më të përgjegjshëm sepse fëmijët kanë siqneritet dhe pastërti dhe për tan ë njëfarë mënyre bëhesh shembull. Ësht përgjegjësi shumë e lartë.

Gjithë këtë bombradim popullariteti si e ke përballuar?

Të thuash thjesht faleminderit është shumë pak për përkushtimin që ato kanë treguar. Kur sheh njerëz që të përshëndesin është shumë pak tia thuash atë përshëndetje, ndaj më e pakta është t’i përqafoj. Është kënaqësi shumë e veçantë dhe shumë e madhe të takoj njerëz që më kanë ndjekur dhe më kanë vlerësuar.

Brenda komunitetit të banorëve ka patur njerëz që i kishe simpati dhe njerëz që nuk i ke honepsur dot. Me këta të fundit si ia ke dalë?

Kjo ishte sfida se të arrije të komunikoje me njerëz që kurrë nuk do kishe komunikuar dot. Unë do ta paralelizoja me fubollistët brazilianë që para ndeshjeve të mëdha luanin në rërë dhe kur ato kalonin në fushën e futbollit fluturonin. Ndaj kur ia ke dalë në Big Brodher, jashtë ke fituar aftësi shumë më të afta komunikimi. të heq paragjykimin që ky njeri është i ndryshëm dhe do ta largoj, përkundrazi duhet të kuptoje dhe të gjeje se çfarë të lidhte ty me atë person dhe pse ai ishte i ndryshëm nga ty.

Pas çmimit të rrëmbyer nga ju më duket se me Olsin të janë prishur urat e komunikimit?

Kam një raport shum korekt me Olsin dhe e kam pasur të tillë që brenda. Ishte një raport xhentilmenësh. Unë mendoj se nga “Big Brodheri” dolëm të fituar të gjithë nga eksperienca që morëm. Unë për vete dhe po të kishte fituar Olsi do i jepja dorën dhe mendoj se secili nga banorët e kishte merituar. Nuk besoj se ka këto lloj marëdhëniesh, të paktën nga unë.
Në Media që pas muajit të parë është lakuar emir yt si fitues i këtij edicioni. Ka ndonjë arsye për këtë emërtim?Dhe banorët e larguar e thoshin këtë.
Nuk di çfarë përgjigje të jap. Dua ta marr si vlerësim sepse dhe ato që dilnin mendonin se isha një konkurent i fortë. E marr si vlerësim si nga ana e konkurentëve dhe nga ana e publikut.

Të kalojmë pak tek jeta juaj. Duke qenë biri i një diplomati të është dashur shpesh të ndërmarrësh aventura. Mund të flasim pak për aventurat e tua?

Nuk është vetëm fakti që duke jetuar në vende të ndryshme kam bërë aventura. Unë dhe gjatë 10 viteve në Itali kam dëshiruar gjithnjë të provoj eksperienca ndryshimi. Dhe jo vetëm Big Brodheri ka qenë një eksperiencë e ndryshme. Mua më pëlqejnë shumë sfidat dhe eksperiencat. Sepse të rrisin personalitetin dhe karakterin. Kur në verë vinin pushimet unë shkoja në një qytet që nuk e njihja dhe mbijetoja. Mund të ikja në Londër, në një qytet tjetër.

Keni jetuar për një kohë të gjatë në Kubë. Ku qëndron ndryshimi nga Shqipëria në Kubë?

Janë dy realitete krejtësisht të ndryshme. Shqipëria një vend në Europë dhe ai një vend karaibik. Unë mund të them se ishte një popull shumë vital, që e donte argëtimin. Edhe pot ë ishin në rrugë dhe dëgjonin muzikë ato nisnin të kërcenin. Ishte një vend që të bënte shumë përshtypje. E kemi dhe ne këtë lloj vitaliteti duke qenë mesdhetarë.

E ke ndjerë forcën e diktaturës në Kubë?

Jo. Ishte më e hapur. Fidel Kastro ishte një person që i dha shumë rëndësi turizmit ndërkombëtar dhe industrisë duke pasur një ndërthurje të kapitalizmit me sistemin komunist.
A është një model Fidel Kastro për ty?

Jo. Unë adhuroj më shumë modelet amerikane dhe ideali im është Bill Klinton, një person që nga një familje e varfër arriti të shkollohej dhe të fitonte gjithëka me aftësitë e tij dhe të ndryshonte shumë gjëra në konceptimin e qeverisë amerikane. Unë gjithë jetën jam munduar të marr disa karakteristika positive të gjithësecilit dhe t’ja vendosë personalitetit tim.

Një nga dashuritë më të mëdha tuat është Shqipëria. Si keni marëdhëniet me atdheun tënd?

Dhe pse jetoj jashtë marëdhëniet me Shqipërinë i kam pasur shumë të mira. Unë jam një nga drejtuesit e Rrjetit Ndërkombëtar të Studentëve në botë dhe kam pasur gjithnjë lidhje me realitetin shqiptar. Nuk do të thotë të jetosh jashtë dhe të mos njohësh realitetin shqiptar. Një njeri që do të njohë i gjen mënyrat për të njohur. Unë megjithëse kam qenë jashtë kam pasur një raport fizik shumë të afër me Shqipërinë. Kam lexuar shumë gjëra mbi historinë tonë. Në një farë mënyre mendoj se po nuk kuptove të kaluarën nuk e kupton as të tashmen.

Si e shikon Shqipërinë Arbëri?

Një vend shumë dinamik, një vend ku ke mundësi të fantazosh. Për njerëz aventurierë në sensin pozitiv është një vend ideal. Sepse shumë gjëa nuk janë bërë dhe mund të propozohen gjëra të reja. Është një vend ku ëdo ditë mund të ëohesh dhe të thuash:”Oh, nuk e kam bërë këtë gjë.”. Kur në shumë vende të tjera janë konsoliduar dhe gjërat të duken monotone. Në Shqipëri ka shumë dinamizëm, nuk ka monotoni dhe një njeri me fantazi mund ta ndjejë veten shumë mirë.

Si e ke raportin me politikën shqiptare dhe si e sheh ti vetë atë?

Raport nuk kam. E shoh më shumë se sa problemin tek politika, duke qenë se kjo e fundit është e njëtë në gjithë botën, e sheh çelësin e një shoqërie ndryshe tek shoqëria civile dhe tek qytetari. Deri sa të kemi një qytetar që kërkon të drejtën e tij, deri sa të kemi një qytetar që e vë politikanin me shpatulla prej muri duke i kërkuar të bëjë se s’bën atë që duhet. Nuk mund të shpresojmë tek politikanët. Duhet të shpresojmë tek qytetari dhe tek shoqëria civile.

Jeni njeri shumë idealisht?

Po. Unë gjërat i marr shkallë-shkallë dhe pse kam një horizont që e shoh diku. Atë e kam thjeshtë për të mos humbur shpresën. Ndërkohë që jeta ime është të jetuarit e ditës. Nuk shikoj larg. Dhe horizontin e kam për të mos humbur shpresat dhe gjithcka mendoj se do shkoj mirë.

Ke fituar 50 mijë euro. Gjithkush që do fitonte këto para do plotësonte një ëndërr të vetën. Ju jo…?

Në një farë mënyre kjo është dhe një ëndërr e imja. Është një ëndërr e imja që tu them të gjithëve që me pak lekë dhe me shumë punë mund të bëhet diëka për ndryshim. Është diëka që e kam diskutuar shpesh me shokët e mi dhe tani kam mundësi që këtë ta bëjë realitet.

Të ardhmen ku e shikon në Itali apo në Shqipëri?

Pa dyshim që në Shqipëri.

Tashmë po bëni realitet atë që thatë për investimin e parave?

Do bëj një fushatë të re për fëmijët jetimë, adoptimi në distancë që përdoret shpesh dhe jashtë. Dua të hap shembullin e parë duke adoptuar vetë tre katër fëmijë jetimë për të cilët do jap një shumë financiare. Këta fëmijë me këto lekë do kenë më shumë mundësi dhe e vetmja gjë që do kërkojmë është komunikimi me fëmijët jetimë. Gjithashtu një pjesë do tua ndaj fëmijëve të fshatit. Dua të ndryshoj disi jetën e tyre në mënyrë që ato të mos kenë disnivel me fëmijët e qytetit. Ka shumë shkolla fshatrash të abandonuara.

Kur të mbarosh shkollën do kthehesh në Shqipëri?

Kam qejf që mbas shkollës të merrem me misione humanitare në vende të botës së tretë dhe më pas normalisht është ardhja në Shqipëri.

Si i sheh shqiptarët në Itali?

I shoh si një komunitet që punojnë jashtëzakonisht shumë. Vetëm për faktin se një 5 % nuk punojnë sië duhet, dhe si gjithë mediat nëpër botë fokusohen tek ai 5% që prish imazhin e gjithë komunitetit shqiptar. Ka shqiptarë që punojnë, që janë shumë të talentuar dhe këtë talent e kanë treguar si Kledi, Ambeta, Leon Ëino, Ilir Shaqiri që na kanë nderuar. Në fillim është treguar nëj aspekt negativ i shqiptarëve, ndërkohë që sot po tregohet dhe ana tjetër e medaljes që është tejet pozitive.

Jeni i lidhur me rrjetin e shqiptarëve në Itali?

Kam pasur kontakt me persona të ndryshëm dhe kam ndihmuar të gjithë ata që janë munduar të organizojnë dicka.

A është bërë më i fuqishëm ky komunitet?

Sigurisht. Në dhjetëvjeëarin e parë ishim shqiptarët e mbijetesës. Ndërkohë që sot kemi krijuar më shumë siguri dhe kemi mundësi që ta ngrejmë më shumë zërin, të dëgjohemi më shumë dhe kemi mundësi të themi me plot gojën që jemi ne komuniteti shqiptar.

Hermesnews©AllRightsReserved
Çdo riprodhim i paautorizuar ndëshkohet sipas ligjeve në fuqi.

Dërgo me email |

Stampo artikullin |

Artikulli është lexuar 58 here